Lig je daar lekker te wachten op de eeuwigheid, word je door REFO500 weer van onder het stof gehaald en opgevoerd als nieuwe superster. Geleerden, kerken, toeristenburo’s: ze vinden je plots weer geweldig. Terwijl je eigenlijk 500 jaar geleden niet meer wou dan schaven aan de kerk: ‘Reform’, ‘Reformatie’; en grondig, dat zeker, maar geen splitsing, laat staan oorlog. Maar ja, je nam alles ook zo serieus, en persoonlijk Die 95 academische stellingen: dat is nog tot daaraan toe, maar dat je dan vlak erna in het Duits ook nog een korte samenvatting ervan publiceert… Dat is not done. Daarmee lag de zaak op straat. En het was toch al zo’n complexe materie, èn explosief, want het ging om geld en macht… En je wist het! Neen, hang nu niet de naïeveling uit: je wist wat je deed, je hebt bewust aan de knoppen gezeten… Je wist natuurlijk niet wat er zou gaan gebeuren, maar dàt er reactie zou komen, je maakt me niet wijs dat je dat niet doorhad. Je hebt het uitgelokt.
En ja, je temperament. De toon van sommige van die stellingen, wel een beetje scherp hoor; en als ik dan dat Duitse boekje lees waarin je even kort toelicht wat je gedaan hebt, ai, ai: Je laat je teksten voortaan beter een nachtje liggen voor je ze publiceert… Of beter: vraag je vrienden om de teksten even na te lezen voor je op ‘verzenden’ drukt.
Maar goed: alles wat je in je leven hebt laten drukken samengenomen: het zijn niet je polemische geschriften, ook niet je theologische werken die de hoogste oplagen hebben bereikt, maar je praktische handboekjes voor school, kerk en huis (bijv. de catechismus. Nog steeds leesbaar. Wat kon je goed schrijven !) en de kerkelijke liedbundels, en natuurlijk de Bijbel, gans in het Duits. En daarom moest natuurlijk ook iedereen naar school: Jongens èn meisjes, in de steden en de dorpen. Een God die Woord wordt, vraagt niet alleen om passieve (toe-)hoorders maar vooral om actieve hoorders, die mee-denken, mee-lezen. Want om echt te kunnen horen wat de stem van God is in de heilige Geschriften, moet je leren lezen.
Fantastisch. Luther, bedankt !
